Op naar de 100 km

De voorbereidingen waren de laatste 3 weken niet echt optimaal door omstandigheden. Ik heb getwijfeld of ik de 100 km wel zou moeten lopen. Ik merk dat ik dit wil doen en ik ga het ook gewoon doen! Aankomende zaterdag 9 juli is het dan zover.

Lukt het niet, dan zijn er al diverse oplossingen. Mijn collega's en loopvrienden hebben een plan bedacht. We gaan het zien zaterdag. 

De donaties stromen de laatste paar dagen binnen. Prachtig en waardevol om dit zo te mogen meemaken. Iedereen steunt me. 

Wil je me steunen? Kom dan zaterdag naar de Atletiekbaan van de Argo aan de Bezelhorst in Doetinchem.

Ik ga om 7 uur starten met de 100 km sponsorloop.

Om 10 uur start, onder begeleiding van wandeltrainers, een prachtige wandeltocht van ongeveer 10 km.

Om 11.30 en 13.30 is er een runningbootcamp. 

De hele dag zijn fysiotherapeut Anne Wilbrink en podotherapeut Luiten-Knippenborg aanwezig voor tips en vragen.

Na elk hardlooprondje is er een mogelijkheid voor een buikspierkwartiertje. 

De gehele dag zal er koffie/thee met wat lekkers verkocht worden (maar op is op).

Tevens worden er zelfgemaakte armbandjes, Tanzaniaanse vlaggetjes en happy stones verkocht en er is een loterij.

We maken er een leuke dag van! Tot zaterdag!

Alvast bedankt.

Alja

De laatste loodjes wegen het zwaarst

De laatste duur trainingen zijn aangebroken. Ik sta in de weekenden vroeg op om voor de warmte uit hard te lopen. Ik merk aan mezelf dat ik veel heb gelaten en druk ben geweest met de trainingen. Ik heb het gevoel dat ik een aantal personen ook tekort heb gedaan afgelopen half jaar. Het was best pittig, maar ik wilde er wel voor gaan. Ik ben een vechter. Afgelopen zondag heb ik heerlijk 55 km hardgelopen. Ik moest ook even mijn hoofd leegmaken. Af en toe dacht ik: Ik stop ermee en ga naar huis, maar ik ben een doorzetter en geef niet zomaar op. Komend weekend heb ik de laatste duurloop van 65 km op het programma staan. Het zal zwaar worden, maar een paar hardloopmaatjes zullen met me meelopen. 

De donaties komen binnen. We kunnen nu al 20 kinderen helpen. Het maakt me blij dat veel mensen me willen helpen met dit doel. Het raakt me.

Ondertussen ga ik viral met mijn verhaal in het Montferland krantje en  Doetinchems Vizier. 

Als ik nu aan 9 juli denk, krijg ik wel een soort steen in mijn maag.  Het zijn de spanningen die omhoog komen. Heb ik goed genoeg getraind? Ga ik het redden? Wordt het niet te heet?? Tja, zeg het maar. Mijn collega's uit het Slingeland Ziekenhuis hebben aangeboden dat als het niet lukt, zij de  100 km voor me afmaken. Ik fiets dan mee. Het raakt me. Zo lief dat ze achter me staan! Het doel is om er een mooie dag van te maken!

Ik start om 7 uur met hardlopen en verwacht om 19 uur te finishen. 

Onder begeleiding van wandeltrainers van de Argo start er om 10 uur een wandeltocht van ongeveer 10 km. 

Om half 12 en half 2 zal Andries Centen een clinic running bootcamp geven. Tevens zal er ook een buikspierkwartiertje zijn. Verzorgt door Vera.

Tussendoor kun je leuke dingen kopen.

Er zal koffie en thee zijn met wat lekkers erbij.

Tevens zullen er cadeaubonnen verloot worden.

Fysiotherapeut Anne Wilbrink en podotherapeut Luiten-Knippenborg zijn er voor al uw vragen.

Wil je sponseren? Dat kan op rekeningnummer NL40INGB0006160934 Lopen zodat anderen ook kunnen lopen. 

Of kom gewoon langs op 9 juli. Locatie: Argo atletiek, sportpark Bezelhorst Doetinchem. Je bent de hele dag welkom!

Nog 1 maand

Nog 1 maand en dan moet het gaan gebeuren. Of ik er klaar voor ben, weet ik nog niet. De trainingen zijn mij afgelopen dagen best zwaar gevallen en ik was ook aardig vermoeid. Tijdens een lange duurloop is de vermoeidheid toegetreden en struikelde ik weer. Op mijn knie gevallen  (gevolg: schaafwond op mijn knie en hand en een dikke knie). Ik ben toen naar huis gewandeld, omdat het best pijnlijk was. Het is gelukkig goed gekomen. De trainingen gaan gewoon door in weer en wind. Ik geef niet gauw op.

Afgelopen vrijdag ben ik naar Doetinchem geweest om de flyers rond te brengen bij diverse winkels. Er is door winkeliers positief op gereageerd. Zo heb ik van Gaabs (taartenwinkel) een tegoedbon voor een workshop voor ouder en kind van 2,5 uur gekregen om te kunnen veilen op 9 juli. Ik was ook bij bakkerij Lurvink en hij gaat voor alle vrijwilligers die mij helpen een lunch verzorgen. 

Afgelopen week ben ik ook nog gebeld door de krant. Komende week word ik geïnterviewd over mijn 100 km sponsorloop. Hopelijk gaat het lukken om 100 kinderen te helpen. Een operatie kost 125 euro.

Het programma voor 9 juli is bijna klaar.

Ik ga om 7 uur starten vanaf het Argoterrein met mijn poging om 100 km hard te lopen. Als je mij wilt steunen of sponsoren, kun je stukjes met mij mee rennen.

Om 10 uur start er een prachtige wandeltocht van ongeveer 10 km onder begeleiding van de wandeltrainers.

Om 11.30 en 13.30 geeft Andries Centen een running bootcamp. Aanmelden kan via aljabuseman@gmail.com. 

Verder zijn er kraampjes waar je lekkere zelfgemaakte baksels kunt kopen. En er worden leuke armbandjes, happystones en Tanzaniaanse vlaggetjes verkocht.

De hele dag zijn er een fysiotherapeut en een podotherapeut aanwezig voor vragen over blessures/problemen aan de onderste extremiteiten. 

Wil je sponseren? Dat kan op rekeningnummer NL40INGB0006160934 Lopen zodat anderen ook kunnen lopen. 

Of kom gewoon langs op 9 juli. Locatie: Argo atletiek, sportpark Bezelhorst Doetinchem. Je bent de hele dag welkom!

Wordt vervolgd. 

Bahati

Wat ben ik toch blij met de mensen om me heen die me helpen.

De folder is klaar en gedrukt. Ik heb de folder al verspreid in het ziekenhuis en via WhatsApp.  Ik heb ook aan mijn contacten een donatie gevraagd. Er is al een aardig geldbedrag opgehaald. We kunnen nu zeker al 12 kinderen opereren en ik weet dat er nog meer gedoneerd gaat worden. Zelfs mijn ouders hebben hun vrienden gevraagd. Ik wil iedereen via deze weg bedanken.

Ik raak er zo van gemotiveerd. Een gevoel dat ik steeds sterker word. Afgelopen zondag ben ik vroeg opgestaan om een rondje van 45 km hard te lopen. Sommigen verklaren me voor gek, maar het is stiekem best heerlijk. Ik merk dat ik ook wel moe word en begin mijn bovenbenen ook te voelen, maar ik kan het uitschakelen en doorgaan.

Ik krijg ook vele positieve reacties. Ook mijn coach, Gert-Jan Wassink, is tevreden.

Wel hou ik goed in de gaten dat ik niet geblesseerd raak. Afgelopen week maar even een soort 'onderhoudsbeurt' gehad bij fysiotherapeut Anne Wilbrink.

Ik merk dat het veel tijd kost om te trainen en dat ik weinig tijd heb voor andere dingen  maar iedereen is begripvol. Ik doe veel tussendoor. Ik werk ook nog gewoon 32 uur.

Ik ben zo blij met de mensen om me heen.

In Tanzania is het maar afwachten of je geholpen kan worden. Voor die kinderen hangt daar hun hele toekomst vanaf.

Als ik dan het verhaal lees van Erik Staal over Musa, een jongen van 16 jaar oud. Met een zeer verwaarloosde botbreuk en wond aan zijn onderbeen. Zijn ouders hebben alleen kippen, een hut en een klein stukje land. Zijn ouders hebben hem 8 weken bij een "lokale healer" laten behandelen tegen betaling van 5 kippen. Maar ze zagen dat hij steeds zieker werd en zijn been niet genas. Uiteindelijk toch maar naar het missie ziekenhuis gegaan om te kijken of hij daar hulp kon krijgen. Hij heeft meer dan 4 weken in het ziekenhuis gelegen op kosten van het armenfonds.  Dit fonds wordt beheerd door een maatschappelijk werker van het ziekenhuis.  Musa heeft al 4 operaties achter de rug en vele wondverzorgingen onder narcose. De kosten lopen op, maar door de zorg van Simba Health kan hij zijn been behouden .

Bovenstaande is toch prachtig! Musa krijgt weer een toekomst.

Elke operatie kost 125 euro. Hopelijk kunnen we door middel van mijn sponsorloop vele kinderen weer laten lopen zodat zij ook een toekomst hebben.

Wil je sponseren? Dat kan op rekening:

NL40INGB0006160934

Lopen zodat anderen ook kunnen lopen.

Of kom gewoon langs op 9 juli. Locatie; Argoatletiek sportpark Bezelhorst Doetinchem 

Er zullen diverse clinics gehouden worden.

Komende tijd zal er meer duidelijkheid komen.

Habari

Nog 6 weken te gaan voor mijn sponsorloop op 9 juli. Als je me vraagt of ik het nog steeds ga doen die 100km,  dan zeg ik ja of ndiyo.

Afgelopen 2 weken heb ik pittig getraind.  In 1 week heb ik zelfs al meer dan 100 km gelopen. Laatst stond er een lange duurloop van 45 km op het programma.  Ik ben die dag om 6 uur opgestaan om voor de warmte uit te trainen.  Wauw wat was dat mooi! De vogels waren al druk, hazen liepen door de weilanden en wat een rust. Ik heb die 45 km heerlijk gelopen en dacht alleen: nog 55 km en dan ben ik er.

Afgelopen zondag heb ik de Quintusloop 21 1 km hardgelopen. Wat een prachtige route. Ik heb samen met Gerd, mijn hardloopmaatje, heerlijk gelopen en genoten van elke meter. Onderweg hebben we nog wat zaken doorgenomen betreffende 9 juli. Zo gaat er weer een wandeltocht van ongeveer 10 km gehouden worden. Andries Centen, looptrainer bij de Argo, zal op die dag 2x een runningbootcamp verzorgen. Anne Wilbrink, fysiotherapeut, zal er ook zijn om vragen te beantwoorden over blessures. Verder is er ook nog een podotherapeut, Luiten-Knippenborg, om vragen over voetproblemen te beantwoorden. Er gaat, denk ik, een geslaagde invulling gegeven worden aan deze dag. Iedereen is welkom.

Gerd gaat voor mij een stukje in de krant schrijven. We willen proberen het doel te behalen om 100 kinderen weer te kunnen laten lopen.

Ondertussen ben ik ook begonnen om swahili te leren. Dat is best pittig. Dan denk je dat je de woorden weet en een dag later ben je het alweer vergeten. Ook hier moet ik nog flink op oefenen. Kila siku/dagelijks. Op het werk probeer ik zo af en toe te oefenen met mijn collega's die al in Tanzania zijn geweest. 

Wil je doneren? Dat kan, scan de QRcode bovenaan deze blog.

Asante

Vallen en opstaan

 Nog 2 maanden en dan zal mijn sponsorloop gaan plaatsvinden.  Ik ben druk met de voorbereidingen voor mijn actiedag op 9 juli. We gaan kijken of we er een geslaagde actiedag van kunnen maken met diverse activiteiten. Ik heb de flyer bijna klaar, maar het is wel veel regelen en kijken of alles werkt. Dan kom je er achter dan het doneren via een gemaakte QRcode niet volgens plan gaat.  Diverse hulptroepen ingezet en hopelijk hebben we het voor elkaar.

De trainingen gaan naast het werk ook gewoon door en dat gaat niet altijd volgens plan. Zo stond ik eind april aan de start van de marathon van Enschede.  Wat was ik gestresst die dag en waarom?? Het zou een training zijn, maar zo voelde dat niet. Ik was erg misselijk en had enorm last van mijn maagdarmstelsel. Toch ben ik gestart en dat heb ik geweten. Ik kreeg geen hap door mijn keel en kreeg last van een oude blessure.  Ik heb toen besloten om de marathon niet uit te lopen, maar de afslag te pakken voor de halve marathon.  Ik heb dit keer naar mijn lichaam geluisterd en het juiste besluit genomen. Ik heb daarna gelijk contact gezocht met mijn fysiotherapeut Anne Wilbrink en kon snel terecht. Na een behandeling en adviezen heb ik de trainingen weer opgepakt. Vanaf de zijlijn heb ik van mijn coach Gert-Jan Wassink advies gekregen om even een weekje rustig aan te doen.

Afgelopen week had ik nog een kleine tegenslag. Tijdens een traingsrondje miste ik een stoeptegel en daar lag ik op de grond. Voorover gevallen. Gauw kijken of iemand het gezien had, opgestaan en weer door. Ik was een beetje gewond aan mijn handen, maar gelukkig is alles nog heel.

Met vallen en opstaan gaan we richting de 100 km.

Wil je alvast doneren, dat kan. Scan onderstaande code. Ik ga 100 km proberen hard te lopen, zodat anderen ook weer kunnen lopen. 1 operatie kost 125 euro. Mijn doel is om 100 kinderen te helpen. Deze code is geldig tot 17 mei. Daarna zal ik een. Ieuwe QRcode plaatsen.

Lopen zodat anderen ook kunnen lopen

Na anderhalf jaar gaat het nu eigenlijk gebeuren.  In september ga ik met een operatie team naar Tanzania om Erik Staal bij te staan. Eerst zou ik in maart 2021 meegaan, maar helaas heeft corona toen roet in het eten gegooid. Maar nu gaat het door en kan ik mijn bijdrage leveren.

Ik zal mij eerst even voorstellen.  Ik ben Alja Buseman 48 jaar en 14 jaar werkzaam als operatieassistent in het Slingeland Ziekenhuis.  Naast mijn werk ben ik hardlooptrainer bij de atletiek vereniging ARGO. Zelf ben ik een fanatieke lange afstand loper. Ik woon samen met Erikjan en onze 5 katten in Kilder.

In september 2020 had ik al een hardloop actie opgezet om geld in te zamelen om middelen en materialen te kopen. Dit zouden we dan in maart 2021 meenemen,  helaas. Maar het prachtige bedrag van 1850 euro heb ik overgemaakt aan stichting Simba. 

Maar nu??? Nu ga ik zelf hardlopen om geld in te zamelen.  Ik wil op 9 juli een poging doen 100 km hard te lopen.  Daarmee wil ik geld inzamelen voor het armenfonds van de Stichting.  In Nederland zijn we verzekerd voor medische kosten, maar in Tanzania niet. Daar kan iedereen ook niet de operatie kosten betalen. Een operatie kost ongeveer 125 euro.

Mijn doel is om 100 kinderen weer te kunnen laten lopen, zodat ze ook weer een toekomst kunnen hebben. 

Begin dit jaar ben ik al begonnen met de trainingen voor de 100 km. Ik doe dit onder begeleiding van Coach Gert-Jan Wassink van Running Movements.  Verder staat fysiotherapeut Anne Wilbrink voor mij klaar.

Wordt vervolgd. 

Groetjes Alja

Laatste dagen

We zitten in de de laatste week van de uitzending, nog een enkele dag te gaan, de tijd vliegt voorbij en het is weer indrukwekkend wat we allemaal meemaken en zien. 

De piki piki’s (motoren waar de Tanzanianen soms met meer dan 2 personen op zitten, vaak zonder helm en beschermende kleding) zorgen voor veel leed. Veel ongevallen, met vaak (open en gecompliceerde) botbreuken, lelijke wonden en te vaak ook mensen die overlijden. Frequent moet een amputatie plaatsvinden van een arm of been, omdat ze lang niet altijd op tijd hulp zoeken en ook omdat er hier gewoonweg niet de mogelijkheden zijn zoals we die in Nederland kennen. Schrijnend om te zien, zeker als er ook kinderen bij betrokken zijn.

Wat de kinderen betreft blijft het mij verbazen hoe anders ze met dingen omgaan. We hebben bijvoorbeeld een jongen van 6 jaar die dagelijks op de operatiekamer komt al een paar dagen achtereen. Hij gaat zonder een ouder erbij rustig op de OK tafel liggen en wacht af terwijl wij alles voorbereiden. Hij komt voor dagelijkse verbandwissel wegens grote blaren en lelijke wonden op beide benen. Met een snufje sedatie (midazolam) en met een ballon gemaakt van een handschoen ligt hij nog gewoon te lachen en vindt ons als wazungu (blanken) nog steeds leuk, terwijl de verbandwissel plaatsvindt. 

Deze jongen is geen uitzondering, de meeste kinderen ondergaan de voorbereidingen op de OK (alleen en geen ouder om ze te ondersteunen) zonder een kick te geven. Hoogstens rolt er een traan over de wang bij het plaatsen van het infuus.

De anesthesie is ook niet te vergelijken met zoals wij die kennen. Er is een zeer beperkt  arsenaal aan medicatie en materiaal, daarnaast ook nog eens schaarste. Het is echt aanpassen aan de lokale manier van werken en dan zodanig dat het toch nog enigszins comfortabel voelt. We hebben wel wat materiaal vanuit Nederland meegenomen maar toch….. 

Met o.a. Michiel Bijkerk (anesthesioloog en pijnspecialist uit Slingeland) nagedacht over de mogelijkheden voor anesthesie en ontwikkelingen. Wat is anesthesiologisch noodzakelijk en op welke manier kan een verandering ingebracht worden om de werkwijze en kwaliteit te verbeteren. Dit is en blijft lastig, het is afhankelijk van de lokale beschikbaarheid van (opgeleid) personeel, medicatie en materiaal. Maar ook financiële mogelijkheden van de patiënten spelen hier een rol en nog belangrijker net als de cultuur. Dit alles vergt veel investering in zowel materiaal, scholing en begeleiding. Omdat Simba Health de toegankelijkheid van specialistische zorg wil vergroten zal ook de anesthesiologische zorg zich hier verder moeten gaan  ontwikkelen. 

Het team waar me mee op pad zijn is gezellig, enthousiast en we hebben het geluk om deze uitzending als eerste in het containerhuis te mogen verblijven. Het is gemaakt van 2 zeecontainers die eerder vanuit Nederland zijn gestuurd met allerlei materialen (o.a. een Ok tafel en instrumentarium). De containers zijn omgebouwd tot 3 slaapkamers en 2 badkamers, waarbij er tussen de 2 containers een ruimte zit met een huiskamer, (eet)keuken. Het is eenvoudig maar mooi, praktisch en efficiënt ingericht, mede dankzij de donaties van veel mensen. Voorbeelden van wat door mensen gedoneerd is, zijn handdoeken, beddengoed, matrassen, lampen, keukengerij,  zelfs een air conditioner, teveel om op te noemen. Wat fijn dat er al zoveel is, waarvoor ook van ons team veel dank.

De tuin is al aangelegd en de nodige bananenbomen, papayabomen, sanseveria’s en andere typisch tropische planten sieren de tuin. Wat nog ontbreekt is een kippenhok. Want we hebben deze week een paar cadeau’s van de mensen hier ontvangen, van  heerlijk fruit tot en met levende eenden en kippen. Dit zijn grote en kostbare cadeau’s voor de gevers en kunnen we niet afslaan. Dankbaarheid staat hier hoog in het vaandel.

Voor deze uitzending nog enkele dagen hier aan de slag met een fijn team vanuit ons eigen land en fijne Tanzaniaanse collega’s. Goed om te weten dat jullie vanuit Nederland meeleven.

Tutaonana (tot ziens)

Irma

Sengerema 2021

 

Na een verstoring door corona waardoor een bezoek aan Sengerema in 2020 niet door ging zijn we nu weer in Sengerema aanwezig en wel voor de 3e keer.

Met deze keer een uitgebreide delegatie van de anesthesie. Naast Irma, physian assistant anesthesie vanuit het Radboud, en ik zelf, hebben we ook nog ondersteuning van Veerle , mijn dochter , werkzaam op de IC van Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch. Zij wil graag de anesthesie opleiding gaan doen om uiteindelijk intensivist te worden.

Oorspronkelijk was het de planning om vorig jaar na een werkbezoek aan Sengerema met de rest van de kinderen en aanhang bij elkaar te komen in Arusha en nog wat parken te bezoeken. Helaas door Covid liep dat anders en dit jaar zijn de omstandigheden ondertussen veranderd. Er is ondertussen een kleinkind en het reizen voor vakantie wordt nog steeds afgeraden. Vandaar zijn we er nu dus maar met zijn drieën.

Voor de reis hadden we we al kennisgemaakt met Irma en Bart. Nog niet met Daniël, hij bleef een verrassing tot in de trein naar Schiphol. Jiska en Erik zijn bekend.

Nou Daniel bleek een aangename verrassing met zijn eigen inbreng en ook niet medische kijk op onze activiteiten. Wij blijven als medische wereld toch wel onze eigen belevingswereld houden. Altijd goed als er iemand is die ons daar op wijst en laat merken dat er ook nog andere nuances zijn.

De reis verliep erg voorspoedig, ondanks de verschillende controles, visa en andere papieren hadden we eigenlijk geen grote trubbels. Het duurde wel even maar ja dat hoort bij reizen. Uiteindelijk zaten wij in Arusha aan het eind van de dag rustig een biertje te drinken in de Afrikaanse nacht met zijn eigen altijd weer herkenbare geluiden. Vanuit daar op zondag naar Mwanza om te belanden bij Ryan's Bay. Altijd aangenaam en goed verzorgd, geweldig uitzicht over het Victoriameer. Laatste stukje relaxen voor de afreis de volgende dag naar Sengrema. Via de boot en de onverharde route waren we vlot ter plaatse.

Het eerste  beeld van het ziekenhuis was niet veranderd, ondanks dat het zondag was, was er genoeg actviteit rond het ziekenhuis. Bij de aankomst bij het containerhuis een zeer aangename verrassing, het ziet er fraai uit en is zeer compleet. Hier kunnen we wel 2 weken verblijven. We waren nog maar net aangekomen of konden al meteen aan het werk , maar  daar zijn we er natuurlijk ook voor gekomen. Aan de slag met een acute buik bij een jonge vrouw. 

In eerste instantie lijkt er niets veranderd maar aan de andere kant ook weer wel. De vorige keer was 5 jaar geleden dat we hier waren. Er zijn nu meer medicamenten en andere anesthesiologische materialen en we hadden ook beter ingeschat wat we extra moesten meenemen. Ook de werkwijze is meer gestructueerd. Een ander gedeelte blijft natuurlijk hetzelfde maar ja je hebt te maken met beperkingen.

De eerste dag poli is een bijzondere ervaring met een uiterst gemelleerde verzameling patienten die langs komen. Waarbij het opvallend is dat er alhier bepaalde ziektebeelden ontstaan waarvan je in Nederland nauwlijks kan voorstellen dat het gebeurt. Zoals jonge mensen die maanden blijven doorlopen met gebroken benen. Daarna zijn de roosters snel ingevuld en gaan we vollop aan de slag. Het is wel zeer bijzonder om samen met je dochter hetzelfde werk te doen. En essentieel is natuurlijk ook dat je een team hebt die het goed met elkaar kan vinden en kan samenwerken. De klik is dit jaar zeer goed. Erik en Jiska hebben het zeer druk met allerlei afspraken om zaken te regelen voor de toekomst. Bart is daar voor een gedeelte ook nauw bij betrokken. En wij houden ons bezig met het draaien van het programma. Anja is erg druk met de sets. Irma, Veerle en ik met de medicatie en de pijnstilling postoperatief.

Daniel is van de logistiek maar heeft ook nog allerlei andere kwaliteiten, zo hebben we nu ook wifi. Het gevolg volop werk en druk genoeg waardoor de tijd vliegt. Het is alhaast weer voorbij.

Natuurlijk is het verblijf op het compound bij het ziekenhuis net een klein dorp met de andere aanwezigen. De altijd drukke zuster Marie-Jose , maar ook de tropenartsen Rian, Malouk, Sieuwke en Koen en de weer aanwezige co-assistenten en verloskundigen.

Naast Sengerema hebben we in het weekend een fantastische safari gehad in de Serengeti samen met Irma en Bart. Nog een paar dagen aan de slag en zijn we weer volop ervaringen rijker. En hebben we een groep patienten goed kunnen helpen en zorg kunnen bieden die er anders voor ze niet mogelijk was.

Het blijft een verrijking en goed om stil te staan bij de overvloed die wij thuis hebben.

Michiel

 OLIFANTEN OP DE WEG

Raphael en ik zijn met een pocket laser en een meetlint een deel van het ziekenhuisterrein rond een 

klein gebouwtje aan het opmeten. Raphael is een Franse student die voor vier maanden naar 

Sengerema is gekomen om te kijken hoe zonne-energie gebruikt kan worden in het ziekenhuis. Er 

staat een donkere auto bij het gebouwtje. Een paar mensen zitten gelaten op een houten bank 

onder de overkapping. Er staat een versierde kist op de grond van ongeveer één meter twintig

lengte. Dit is het mortuarium van het ziekenhuis.

Een groot deel van het ziekenhuiscomplex is oud en stamt nog uit de begintijd van de broeders die het hebben opgezet. Het gebouw waar de operaties worden uitgevoerd ook, al is het later wel verder uitgebouwd. De originele operatiekamer heeft er twee kleinere bij gekregen, met een grote sterilisatieruimte ertussen. Lukas, de aannemer die we om advies hebben gevraagd voor de renovatie van het OK complex, is vanuit Mwanza gekomen met zijn opzichter om het complex te inspecteren en een offerte ervoor op te stellen. Hij schudt zijn hoofd. Renovatie is volgens hem onbegonnen werk. Hij wil er zijn vingers niet aan branden. Nieuwbouw is eenvoudiger en 

zelfs goedkoper volgens hem. 

Zonder plan A (renovatie) meteen op te geven, gaan we wel op zoek naar een plan B (nieuwbouw). 

De enige plek die voldoende ruimte voor nieuwbouw lijkt te hebben, is die van het mortuarium, met 

daarnaast de zogenaamde ‘placentaput’. Onlangs is het ziekenhuis op de vingers getikt omdat het 

mortuarium niet aan de landelijke eisen voldoet. Het heeft alleen een koelkamer met 

airconditioning. De overheid wil individuele koelboxen. Misschien wat luguber om een nieuw OK

complex te integreren met een mortuarium? De meeste patiënten zullen de operatie liever levend 

verlaten. Gelukkig lijkt er elders ruimte voor een nieuw mortuarium. Raphael gaat aan de slag om te 

kijken of een mortuarium op zonne-energie levensvatbaar is. Het past niet in ons budget, maar 

hopelijk kunnen er elders fondsen voor gevonden worden.

Erik en ik worden uitgenodigd om in het weekend met aannemer Lukas verder te praten over het 

dilemma renovatie of nieuwbouw. En de anderen van het team van Nederlandse artsen zijn toe aan 

wat afleiding. Ze boeken een safari naar het beroemde Serengeti National Park en ook zij treffen 

daar al snel olifanten op hun weg. Trouwens: Wat is de overeenkomst tussen deze olifant en een 

arts die na een lange dag in de OK thuiskomt? Ze hebben beide erge dorst…

Daniël Schotanus, Mwanza, 3 oktober 2021

Inspiratie van de Serengeti

Met de inspiratie van de Serengeti alsnog mijn blog afgeschreven over de eerste week!

De eerste uitzending post Corona met een volledig team ben ik de gelukkige die nu voor het eerst mee mag. Na uitgebreid verhalen te hebben gehoord van mijn ouders van vorige uitzendingen mocht ik dit keer zelf ervaren hoe het is. 

Onderweg naar Sengerema vertelt Jiska volop over allerlei planten en bomen die we onderweg zien. Maar ook de hutjes waaraan we de lokale dokters kunnen herkennen. Na een reis verdeeld over meerdere dagen komen we op zondag dan toch echt aan in Sengerema en gaat het werk meteen beginnen. 

De eerste indrukken vullen zich met vooral geuren, kleuren en geluiden. De typische indringende geur op de afdelingen van het ziekenhuis die je na een week meteen herkent als je de afdeling oploopt. De kleurrijke doeken en kleding die de mensen dragen en overal op de binnenplaatsen van het ziekenhuis te drogen hangen wat het meteen en stuk vriendelijker doet ogen. En dan het orkest aan geluiden van vogels en insecten wat je de hele dag en nacht door hoort. 

De eerste dag brengen we door met een spreekuur. In een soort van gestructureerde chaos zien we een heleboel patiënten die geopereerd willen worden. Vanaf ‘s ochtends vroeg wachten de patiënten buiten totdat Erik of Bart (met Irma, Michiel, Jiska en mij als assistenten) tijd hebben om ze te zien. Dat sommige pas aan het eind van de dag aan de beurt zijn, hoor je niemand over klagen. 

Hier maak ik kennis met het belang voor de bevolking van de lokale dokters. Veel patiënten zijn eerst daar behandeld wat bijvoorbeeld te zien is aan de vele krasjes die een patiënt op zijn vergrote schildklier heeft. Of de jongen die enkele maanden terug zijn arm heeft gebroken en daar nu pas mee in het ziekenhuis komt. 

Aan het eind van de dag hebben we een hele groep patiënten die we de komende twee weken gaan helpen. De exacte planning hebben we dan nog niet kunnen maken, dus al deze patiënten worden opgenomen in het ziekenhuis in afwachting van hun operatie. Of dat nu morgen is of volgende week. Opnieuw zonder een onvertogen woord.

Op de eerste operatiedag komt de mededeling dat een kindje toch nog niet morgen wordt geopereerd, de

familie moet eerst nog wat extra geld verdienen voor ze de operatie kunnen betalen. Hopelijk komen ze volgende week terug. Ook tijdens het spreekuur komt veelvuldig de vraag, hebben jullie het geld om de operatie te betalen? Jiska vangt op dat veel mensen zo aan het eind van het droge seizoen en door de kosten van zieke en overleden familieleden door Corona nu niet het geld hebben om zichzelf of hun kind te laten opereren aan iets wat nu niet levensbedreigend is. 

De vanzelfsprekendheid van toegang tot zorg voor iedereen in Nederland vormt een groot contrast met de situatie hier. Het ziekenhuis en stichting Simba doen hun best om de allerarmste toch te helpen, maar ook voor de andere families zijn het ingrijpende kosten. 

De dagen vullen zich met alle operaties. De patiënten ten en familie zitten opnieuw soms de hele dag te wachten, dit keer buiten voor de ingang van het operatiecomplex tot ze aan de beurt zijn. 

Buiten het werk om wordt er deze uitzending ook veel gesproken en nagedacht over alle plannen van de nieuwbouw van het ziekenhuis. Het geeft een extra dimensie aan de tijd hier om naast het dagelijks werk ook na te denken over hoe dit ziekenhuis verder te helpen. 

Ik zou nog genoeg kunnen schrijven over wat mij hier opvalt en bijblijft. Wellicht iets voor een blog in de tweede week. 

Veerle

2 oktober 2021

Maji salama

Samen lopen we over het ziekenhuisterrein, Paulo Mkubwa en ik.  Zijn bariton overstemt zo’n beetje alle andere geluiden in de omgeving.  Hij begroet alle medewerkers die hij tegenkomt joviaal en zijn lach domineert het gesprek.  Paulo heeft de bijnaam Mkubwa – de grote – niet gekregen vanwege overweldigend stemgeluid, maar vanwege zijn lengte.  Hij steekt ruim een kop boven mij uit en nog meer boven de meeste Tanzanianen.

Ondertussen probeer ik wijs te worden uit zijn rap mengelmoesje van Swahili en Engels.  Door de stichting Simba ben ik gevraagd mee te kijken en denken over de aan- en afvoer van water in het Sengerema ziekenhuis en vooral voor het te renoveren OK complex.  Paulo is degene binnen de technische dienst verantwoordelijk is voor gebouwen.  Daar valt ook de watervoorziening en afvoer onder.

Gisterochtend heeft hij mij op sleeptouw genomen en laat me alle ins en outs van het huidige systeem zien.  Bij alle gebouwen van het ziekenhuis, en dat zijn er wel een stuk of dertig, inclusief de kerk, staan zwarte kunststof reservoirs op stalen platforms van zo’n vijf meter hoog.  Elk met een capaciteit van zeker 6 kuub (één kuub is 1000 liter).  Maar verspreid tussen de gebouwen zijn er ook een aantal gemetselde ondergrondse en bovengrondse tanks van 20 tot 30 kuub.  We stoppen bij de meeste even om te kijken of er water in zit en of de pomp werkt om ze van de lage tanks naar de hoge reservoirs te pompen.  Paulo is tevreden, alles doet het en de meeste tanks zijn vol.  Zelfs een grote rechthoekige tank van zo’n 300 kubieke meter (zie foto 1).

Water is natuurlijk van levensbelang in een ziekenhuis en ik vraag naar de kwaliteit ervan.  Paulo waarschuwt me veelzeggend het vooral niet te drinken.  Hij vertelt dat het aangevoerd wordt vanuit Victoria, het grootste meer van Afrika, over een afstand van enkele tientallen kilometers.  Hij belooft me mee te nemen naar de intake en treatment facility van de waterleiding.  Verder komt een deel van het ziekenhuiswater als regenwater van de gebouwen.  De daken zijn zonder uitzondering gemaakt van metalen golfplaten.  Veel ervan hebben dakgoten met regenpijpen die het water naar de tanks voeren.  Ze werken niet allemaal meer.  Dat is maar goed ook, want veel van de daken van de oudere gebouwen zijn verroest.

Gelukkig staat er midden op het ziekenhuisterrein een Duits waterzuiveringssysteem (foto 2) dat een deel van het water omtovert tot maji salama (vredig water).  Een Amerikaanse organisatie heeft dit systeem gedoneerd aan het ziekenhuis.  Het gezuiverde water wordt naar verschillende reservoirs in het ziekenhuis gepompt waar het voor handenwassen en drinken gebruikt kan worden (foto 3).

Dit is natuurlijk de mooie en dankbare kant van elk watersysteem.  Maar even noodzakelijk en belangrijk is de afvoer van gebruikt water en het overschot aan regenwater via het riool.  Vaak wordt wel 60 procent van schoon water (maji safi) na gebruik afgevoerd als rioolwater (maji chafu).  Dus laat grote Paulo me dat ook zien.  Er liggen een flink aantal septic tanks verspreid over het ziekenhuisterrein.  Daarnaast lopen er ondergrondse buizen die het regenwater en de overflow van de septic tanks afvoeren.  

‘Waar naartoe’, vraag ik hem.  Paulo neemt me mee naar de grens van het ziekenhuisterrein en wijst naar een lager gelegen gebied aan de andere kant van de weg die langs het ziekenhuis loopt.  ‘Daar houdt de pijp op’, zegt hij. ‘Wordt het nog nabehandeld’, vraag ik.  ‘Nee, het zinkt daar gewoon weg in de grond.  Overmorgen stoppen we er wel even, als we naar het Victoriameer gaan.’   Ik ben benieuwd.  

Als laatste vertelt hij over het organisch afval, denk aan bloed, zo’n 25 placenta’s per dag, weggesneden gezwellen en de nodige  geamputeerde ledematen.  Deze worden in een afgesloten put gedumpt en één keer in de paar dagen door een suction truck van de gemeente afgevoerd.  Paulo kan me niet vertellen wat daar vervolgens mee gebeurt.

Het zal nog wel wat voeten in de aarde hebben, letterlijk en figuurlijk, om de wirwar van aan- en afvoerleidingen op een overzichtelijke manier te koppelen aan de te vernieuwen OK.  Donderdag komt de aannemer langs en gaan we het er vast wel over hebben.  Wat zou Afrika zijn zonder uitdagingen?

Daniël Schotanus  

Sengerema

28 sept. 2021

 

Onze eerste week zit er bijna op!

De tijd vliegt voorbij wat hebben we alweer veel gezien en gedaan. Maandag  zijn de mensen gescreend die we komende twee weken gaan opereren . 

Ik heb me die dag nuttig gemaakt met het uitzoeken van de sets die we ongeveer anderhalf jaar geleden hebben samengesteld in Ede. De sets zijn in een van de containers vervoerd waar nu ons onderkomen van is gebouwd. 
De instrumentensets zijn nu allemaal gefotografeerd en worden nog geprint en gelamineerd zodat ook volgende teams weten wat er in hoort te zitten. 
Vanaf dinsdag werken op twee kamers waarbij Bart zich vooral bezig houdt met patiënten waarbij een stoma wordt opgeheven en schildklieroperaties , NIM-loos, en Erik veel patiënten helpt waarbij de stand van de benen moet worden gecorrigeerd. 
Daarnaast zijn er veel patiënten die een verkeersongeval hebben gehad met fracturen die slecht genezen en waarbij we nu proberen dat te herstellen.

We hebben al verschillende lastige casussen gehad waarbij het nodig was dat Erik en Bart samen opereerden. Morgen staat er een patiënt op het programma die zowel arm en been gebroken heeft door scooterongeval waarbij we externe fixatie gaan aanleggen. Was hele klus om voldoende spullen te vinden.
Niet alleen overdag zijn we bezig geweest maar ook ‘s nachts werden Erik en Bart uit bed gebeld om de dienstdoende arts te helpen bij een operatie en de volgende avond laat wisten ze ons ook weer te vinden bij een calamiteit op de verloskamers.
We werken met een vertrouwd team oa Steven , Shelembi , Elizabeth, Happy, Fimbo , Isaiah, voor de Sengeremagangers wel bekend, heerlijk. Er is nog niet veel veranderd de materialen zijn nog steeds beperkt. Patiënten brengen zelf een tasje mee waar de benodigdheden voor de ingreep inzitten, denk daarbij aan onsteriele en steriele handschoenen, infuusmaterialen en benodigdheden als bijv gips voor de ingreep. Het is boter bij de vis want er moet eerst betaald worden voordat je geopereerd wordt. Gelukkig is er wel een armenfonds dat bekijkt of ze alsnog niet wat voor deze patiënt kunnen doen .

Vandaag was weer een dag zonder stroom, wij hebben er gelukkig op de ok niets van gemerkt, hoewel daar ook zeer regelmatig de stroom even hapert.
‘s-Avonds eten we gezellig met zijn achten wat door Cecilia en haar nicht wordt klaargemaakt. We kletsen gezellig bij en Daniël die geen medische achtergrond heeft, verbaast zich over de grappen die we over en weer maken. 'What happens in Africa  is dan ook het motto.
We hebben een goed team en voor mij is het heel bijzonder om met onze dochter Veerle hier te zijn. Ze heeft haar studie medicijnen afgerond en kijkt mee met de anesthesie omdat ze daar in verder wil .

De eerste dagen..

Met een team van 8 leden zijn we afgelopen vrijdag over de spreekwoordelijke brug van Nederland naar de Mwanza regio in Tanzania afgereisd. De komende 2 weken gaan we weer voor een aantal patiënten specialistische zorg verlenen, waar ze anders geen toegang toe hebben. Zondag kwamen we aan in Sengerema en zijn genesteld in het nieuwe onderkomen wat speciaal voor deze uitzendingen vlak naast het ziekenhuis is neer gezet. Duurzaam, want de basis vormen 2 containers die gevuld zijn geweest met allerlei apparatuur en (hulp)middelen die we vanuit Nederland hier naar toe hebben getransporteerd. Over dezelfde “brug”, maar natuurlijk niet letterlijk, maar gewoon over zee.

We hadden net onze koffers uitgepakt en gingen een rondje door het ziekenhuis maken toen we op de IC een patiente aantroffen die 3 dagen tevoren een buikoperatie met spoed had ondergaan, maar overduidelijk achteruit was gegaan. Opnieuw de buik open maken was het enige alternatief. Het grootste deel van het team stak de handen uit de mouwen en stonden we om 18:00u samen deze operatie te doen. Dat was wel hard nodig! We konden het probleem wel oplossen, maar ze was al behoorlijk aangedaan. Hopelijk zijn we er nog op tijd bij geweest.

Vandaag de hele dag patienten gezien om te beoordelen of we die de komende 2 weken kunnen gaan opereren. We hebben voorlopig genoeg aanbod om onze tijd nuttig te besteden. Daarna hebben we een kleine operatie gedaan. De rest komt de komende dagen. De patiente van zondagavond leek het wel wat beter te doen, maar haar toestand is nog wel zorgelijk.

De hartelijke begroetingen zijn als vanouds, evenals de geuren van de mensen en de kleuren van hun kleding. We voelen ons al snel weer thuis.  Wordt vervolgd!

Een volledig team!

 Tijdens de corona periode hebben we de uitzendingen weliswaar door laten gaan, maar in zeer ‘afgeslankte’ vorm, met slechts 2 personen. We konden in ieder geval de continuïteit van een stuk specialistische zorg hiermee verzorgen. Maar eerlijk is eerlijk: met een volledig team kunnen we veel meer betekenen! Dus we zijn allemaal zeer verheugd er weer met een team op uit te trekken! 

Er zit al veel ervaring in het team, bijna iedereen heeft al eerder in Afrika gewerkt! Dat biedt deze uitzending extra mogelijkheden. Namelijk met het zicht op het grotere Simba Health project om de specialische zorg te helpen ontwikkelen in de Regio. En ons vertrek naar Tanzania om hier invulling aan te geven. De lancering hiervan zal begin 2022 plaatsvinden!

De eerste week zit erop!

De eerste week zit erop. Het is wel wat anders werken zonder een heel team. Natuurlijk is het wat rustiger omdat er minder georganiseerd hoeft te worden. Maar ik merk na twee van dit soort 'afgeslankte' uitzendingen, dat we de dynamiek van met een heel team hier actief kunnen zijn wel missen! Het gaf ook altijd een voldaan gevoel om met een team zoveel mensen te kunnen helpen naar een beter bestaan. De afgelopen week meldden zich 4 mensen voor het opheffen van hun stoma. Die willen we het liefst in de eerste week opereren om voldoende lang aanwezig te zijn in geval van complicaties, die zich dan meestal na 4-7 dagen openbaren. Op woensdag de eerste geopereerd, een 'oude bekende' Clement, die zich onze kinderen goed kon herinneren uit de tijd dat we hier hebben gewoond. Uiteraard moest hij even foto's zien van hoe onze jongens er nu uitzien! Hij was toen werkzaam was als 'Watchman' bij het klooster van Marie José, onze achterburen en zag onze jongens iedere dag passeren op weg naar school. 

De operatie is goed verlopen. Het is dan toch een beetje lastig om dan het weekend naar Mwanza af te reizen terwijl hij nog moet opknappen. Gelukkig hield Marie José hem goed in de gaten en stuurde een berichtje, dat zijn darmen op gang waren gekomen. De andere 3 patiënten waren een ander verhaal. Twee ervan waren nog onvoldoende opgeknapt van hun operatie om nu in aanmerking te komen voor het opheffen van hun stoma. We hadden ze graag geholpen, maar ook hier geldt:  Veiligheid eerst! Het blijft echter moeilijk inschatten hier, omdat soms ook informatie ontbreekt. 

Dat werd bevestigd toen ik begon aan de vierde patiënt, die volgens de documentatie  een half jaar geleden was geopereerd en nu kwam om zijn stoma op te heffen. Toen we de buikoperatie uitvoerden en de buik openmaakten, bleek deze te bestaan uit enorm veel verklevingen. Iedere poging om hier 'een weg in te vinden', resulteerde in extra beschadigingen en al snel moesten we concluderen dat het opheffen van het stoma voor deze patiënt geen haalbare kaart was. Uiteraard bij wakker worden een enorme teleurstelling want het leven met een stoma betekent hier toch een bepaald sociaal isolement! Bij een uitgebreider familiegesprek kwam ook pas aan het licht dat deze man al 6x in zijn buik was geopereerd...! 

Gelukkig staan daar tegenover de vele andere patiënten, waar we wat voor konden betekenen: Kinderen met kromme beentjes, patiënten met vergrote schildklieren of andere zwellingen in het hoofd-halsgebied.

Tot onze grote verrassing werden we bij aankomst in Mwanza opgewacht door Joost en Charissa! Het zijn twee tropenartsen, die ook in het Slingeland zijn opgeleid. Ze hadden de moeite genomen hun 'voormalige' opleider te komen bezoeken en hebben daarvoor respectievelijk ruim 6 en  10 uur moeten reizen!! Wat een ongelooflijk leuk weerzien! Prachtig al hun gepassioneerde verhalen te horen over de eigen ervaringen! Het doet ons terugdenken aan onze eerste periode in Tanzania met ons gezin. Uiteraard kwamen ook allerlei grappige anekdotes over hun tijd in het Slingeland ter spraken. Al met al hebben we zo een bijzondere tijd met elkaar doorgebracht! Op naar week 2!

De president, bijnaam de bulldozer, is niet meer..

Vandaag werd het nieuws wereldkundig, dat  de Tanzaniaanse president John Magufuli op 61-jarige leeftijd is overleden, zo heeft de vice-president van het land aangekondigd. Hij stierf woensdag aan hartcomplicaties in een ziekenhuis in Dar es Salaam

De heer Magufuli was al meer dan twee weken niet in het openbaar gezien en er deden geruchten de ronde over zijn gezondheid. Oppositiepolitici zeiden vorige week dat hij Covid-19 had gecontracteerd, maar dit is niet bevestigd. De heer Magufuli was een van Afrika's meest prominente coronavirus-sceptici en riep op tot gebeden en met kruiden doordrenkte stoomtherapie om het virus tegen te gaan.

"Het is met grote spijt dat ik u mededeel dat vandaag ... we onze dappere leider, de president van de Republiek Tanzania, John Pombe Magufuli, hebben verloren", zei vicepresident Hassan in de aankondiging. Ze zei dat er 14 dagen nationale rouw zou zijn en dat vlaggen halfstok zouden wapperen. Interessant is dat vandaag direct een afvaardiging van het 'Ministry of Health' het ziekenhuis heeft bezocht met de mededeling dat van nu af aan iedereen in het ziekenhuis verplicht is een masker te dragen..! Nu deden al enige tijd geruchten de ronde over zijn gezondheidstoestand, maar anders dan veel variaties op scenario's, was tot nu toe veel onduidelijkheid over zijn gezondheid. 

Voor het werk in het ziekenhuis heeft het geen directie consequenties, het werk gaat voorlopig gewoon door. Ook vandaag dus de geplande operaties kunnen uitvoeren. Het overlijden van de president was uiteraard het gesprek van de dag. Mensen condoleren elkaar. Echter is er ook ruimte voor mensen, die niet zo gecharmeerd waren van deze president. Met zijn bijnaam 'de bulldozer' heeft hij inderdaad met harde hand bepaalde veranderingen doorgevoerd, die zoals gewoonlijk wisselend worden ontvangen. Een oud gediende onder de operatie assistenten (Shelembi voor insiders) wist het subtiel te verwoorden: "Hij heeft veel goeds gedaan, maar ook wel wat zaken minder goed gedaan". Ach ja, geldt dat niet voor alle sterke leiders?

Hulde aan de fysiotherapie

Na drie dagen werken in het ziekenhuis even weer een kort bericht van ons.De eerste dag kleurde zich zoals gebruikelijk met vreugdevolle ontmoetingen en de chaotische rondes lopen langs de afdelingen, waar patiënten in spannende verwachting liggen om gezien te worden door een chirurg, hopende op een ingreep die tot herstel mag leiden.

Omdat er geen lokale radio oproep was gedaan waren er ’s ochtends maar een paar door de fysiotherapie voorgeselecteerde patiënten, die verzekerd willen zijn in aanmerking te komen voor een operatie. In de loop van de dag meldden zich echter steeds meer patiënten. Ze krijgen via via te horen over onze komst. Constancia van de fysiotherapie afdeling toont zich wederom een baken in de chaos van mensen, die willen worden gezien in een onoverzichtelijk systeem van patientendossiers, aanvragen, röntgen foto’s etc. Zo heeft ze ook een aantal patiënten laten terugkomen, die de vorige keer geopereerd zijn. Wat zijn ze hier goed in de begeleiding van de revalidatie!! In de categorie van ‘neglected trauma’ een jong meisje, dat de vorige keer kwam met een rechter arm in een volledig gestrekte dwangstand door een elleboog, die al een jaar uit de kom stond. Ze heeft operatief haar elleboog laten terugzetten, maar moest daarna nog intensief revalideren om een functionele arm te krijgen. Trots, maar bescheiden demonstreerde ze het resultaat. 

De lijst aan operaties voor de eerste week vult zich al snel. Een ronde over de chirurgische afdelingen leverde ook nog een aantal patiënten voor operatie op.

In de avond uitzoeken van de juiste sets voor de operaties, doorspreken met de mensen van de anesthesie. Inmiddels hebben we nu al 3 operatiedagen achter de rug. Toen wisten we nog niet wat het land te wachten stond..

Afgeschaalde zorg

Daar gaan we alweer, de volgende half-jaarlijkse uitzending naar Tanzania. Opnieuw, voor de tweede keer op rij met zijn tweeën. In mijn hoofd krijg ik meteen een ‘pop-up’: afgeschaalde zorg voor Tanzania, een indirect COVID effect. We zijn wel geconditioneerd geraakt! Toch zijn we verheugd, dat we in een project, dat we al ruim tien jaar vanuit het Slingeland Ziekenhuis mogen organiseren, de continuïteit kunnen bieden. Een hopelijk positief signaal dat we in de Westerse wereld door de pandemie niet in alles aan het navelstaren zijn.

Met de nodige inspanning konden we gevaccineerd en wel op weg. De vlucht met KLM verliep voorspoedig, het vliegtuig was slechts voor de helft gevuld. Laat op de vrijdagavond kwamen we aan op Kilimanjaro International Airport. Gelukkig ook ditmaal geen problemen met het inklaren van medische spullen. We hadden een overnachting kunnen regelen in het nonnenklooster, dicht bij het vliegveld, omdat we de volgende ochtend al vroeg onze verbindende vlucht hadden. Dat was weer een nieuwe ervaring. Na het gebruikelijke onderhandelen over de prijs van de taxirit, vonden we na enig zoeken de ingang van de compound, waar het klooster staat. Het duurde even voor we een reactie kregen, totdat een onopvallend nonnetje in het duister ons tegemoet kwam lopen en de taxi met subtiele bewegingen naar de juiste plek dirigeerde. Eenmaal uitgestapt en in beter licht werden we hartelijk door haar begroet, een zeer tenger nonnetje, waar Jiska zelfs een kop bovenuit stak. Haar allervriendelijkste glimlach gaf haar een veel jongere uitstraling dan de 73 jaar, die ze telde. Inmiddels was het bijna middernacht en hadden we het prima gevonden te gaan slapen in de sober ingerichte gastenkamer. Echter dat past niet in de Indonesische gastvrijheid, dus er moest eerst gegeten worden. Ook de volgende ochtend stond er weer een goed verzorgd ontbijt en liet ze ons kennis maken met een vrucht, die we nog nooit eerder hadden geproefd: een Annona. 

Al snel konden we met de taxi weer naar het vliegveld. Ook de tweede helft van de reis verliep voorspoedig. Mwanza voelt altijd weer erg vertrouwd. In de middag hadden we direct een afspraak staan om op bezoek te gaan in St Clare Hospital, dat gerund wordt door een Duitse proloog, die pater is. Reden voor dit bezoek was dat het ziekenhuis een samenwerkingsverband is aangegaan met Sengerema, en we ook voor de specialistische zorg en teamuitzendingen, zoeken naar mogelijkheden daarin samen te werken. Inspirerende gesprekken!

De volgende dag `zijn we doorgereisd naar Sengerema, maandag begint het werk in het ziekenhuis. Benieuwd wat ons nu weer te wachten staat!

Even geen corona

 

 

 

Even geen corona!

Na een overvolle week even een teken van leven van ons. De afgelopen 5 dagen zitten we zitten hier in Tanzania in een soort digitale ‘lockdown’: Alle social media is geblokkeerd en we kunnen niet op internet. I.v.m. de verkiezingen van afgelopen woensdag is een blokkade op Whatsapp, FB, Instagram, internet en email, SMS.... Vandaag (zaterdag) leek het ineens wel weer mogelijk: Jiska ontving in één keer 150 app berichten. Via een VPN account van mijn broer van 2018 is het toch gelukt enkele foto’s te versturen via Email.

Verkiezingen

Van de verkiezingen hebben we niet veel gemerkt, afgezien van alle luide muziek, auto’s met overstuurde speakers en trommelgeluiden in de nacht. Op woensdag liet bijna iedereen vol trots zijn blauwe stip op zijn of haar pink zien als teken dat ze hun stem hebben uitgebracht.

Rondom het Victoriameer lijken de meeste mensen enorm trots te zijn op de zittende president Makufuli, bijgenaamd “the Bulldozer” . Zijn Corona beleid: Niet in de ban van angst leven, de economie moet draaiende blijven. Hij heeft besloten het land open te houden en heeft opgeroepen tot het verlaten van alle beschermende maatregelen. Men is hierdoor echt overtuigd dat er geen corona (meer) is... En eerlijkheidshalve hebben we ook nog niets gemerkt van mogelijke besmettingen. Dus tot zover pakt zijn beleid goed uit... Hij is verder bekend om de harde aanpak van corruptie. Daarnaast heeft hij veel bijgedragen aan de verbetering van de infrastructuur. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat hij is herkozen.

 

Een aangepaste, maar nuttige uitzending

Voor ons was het een week die heen en weer ging tussen klussen in het nieuwe team huis gebouwd met de containers, consultaties van artsen in het ziekenhuis, spoed operaties, inkopen doen, vergaderen, vrolijke ontmoetingen, bezoekjes van en naar bekenden, etc. Leuk om te merken dat mensen hier ook enthousiast hun bijdrage willen leveren, door gratis brengen van planten, boompjes en bemesting voor de tuin. We hebben weliswaar weinig rustmomenten in het programma, maar daardoor konden we wel heel veel doen. 

Één van de belangrijke doelen van deze uitzending is te praten over de rol, die we met de uitzendingen kunnen spelen in de toekomstplannen van het ziekenhuis. Het ziekenhuis staat namelijk op een belangrijk kruispunt in zijn bestaan. Nu de overheidssubsidies worden teruggedraaid, moet het ziekenhuis andere manieren vinden om zich financieel te kunnen bedruipen. De belangrijkste keuze/noodzaak daarin is dat het ziekenhuis zich moet ontwikkelen tot een regionaal verwijscentrum. Daarvoor is de aanwezigheid van meer specialisten noodzakelijk en is alle input van specialistische zorg hard nodig. Juist hierin kunnen we met de uitzendingen een rol spelen. Om het ziekenhuis vanuit de activiteiten van Simbahealth daarin goed te ondersteunen hebben we uitgebreide meetings gehad met het management en plannen daarvoor gemaakt. 

Patiëntenzorg

Ondertussen ook weer dagelijks veel patiënten kunnen beoordelen en plannen voor operaties. In de loop van de week direct een redelijk gevuld trauma programma. Een daarnaast de acute patiënten. De meest ingrijpende was wel een kind van slechts 14 maanden, die al 8 dagen doodziek was, voordat ze naar het ziekenhuis kwamen met het beeld van een acute buik. We hebben het kind meegenomen naar de OK, waar het bij inleiding al een hartstilstand kreeg. Door direct te reanimeren bleef het kind toch in leven en hebben we het kind geopereerd: Een buik waar een liter pus uit stroomde, veroorzaakt door 4 perforaties in de dikke darm. Oorzaak waarschijnlijk buiktyphus. Het zieke deel hebben we verwijderd en een stoma aangelegd. Helaas was het voor dit kind te laat.. Na een kleine opleving leek het kind te stabiliseren, om alsnog een dag later door de infectie en uitputting te overlijden. Gelukkig staat daar tegenover dat we ook een goed aantal patiënten goed hebben kunnen helpen. Een hele rij patiënten met vergrote schildklieren (struma) hebben we beoordeeld en geadviseerd in maart terug te komen. Dan hopen we weer met een voltallig team aan het werk te kunnen en hen allemaal van hun (invaliderende) aandoening af te helpen. Een leuke afsluiten van de eerste week was de officiële ‘handover’ van het gebouwde teamhuis.

 

Op naar de tweede week

Dit weekend in Mwanza om gedoneerde spullen te kopen voor de inrichting van het teamhuis. Zo hebben we matrassen, muskietnetten, kasten, en allerlei gebruiksartikelen aangeschaft. Ook tussendoor een aantal patiënten beoordeeld. Het vervoer van de spullen is inmiddels geregeld en morgen gaan we weer terug naar het ziekenhuis. 

Plannen voor aankomende week:

Geplande operaties uitvoeren: Standcorrecties bij kinderen, patiënt met een pseudartrose (bot is niet aan elkaar gegroeid) van het bovenbeen opereren, patiënte met mediale halscyste, enkele botbreuken. 

We willen een inventarisatie maken van het laboratorium voor een mogelijke toekomstige investering/upgrade. Dit op initiatief van Guido Bastiaens, die in onze oostelijke regio als microbioloog actief is. Zo hopen we lokale behoefte en aanbod van potentiële donoren aan elkaar te koppelen. Tussendoor willen we het teamhuis volledig gebruiksklaar achterlaten. 

 

We gaan weer met frisse energie de tweede week tegemoet. De tijd vliegt!